 |
|
HET MOEBIUS PROJECT
Waarom
dit onderzoek?
De eenvoudige
handeling om te kunnen glimlachen of te fronsen om plezier of ergernis
aan te geven is iets dat bij de meeste mensen spontaan plaats vindt.
We zijn in staat om
de emoties van anderen te begrijpen door middel van elkaars
gezichtsuitdrukkingen. Maar de intrigerende
vraag onstaat over wat er gebeurt als individuen niet in staat zijn tot
het creeren
gezichtsuitdrukkingen.
Dit is het geval bij mensen met een aangeboren tweezijdige
gezichtsverlamming
en mensen met het Moebius syndroom.
 Er worden
gebieden in de hersenen betrokken bij bepaalde acties die wij
uitvoeren, of als wij bepaalde gevoelens, emoties of
sensaties voelen.
Wat heel bijzonder is, is dat diezelfde gebieden geactiveerd worden als
we iemand anders een vergelijkbare actie zien uitvoeren, of een
vergelijkbare emotie tonen of sensatie voelen. Het is alsof wij dat
zelf doen.
Deze
gebieden
in de hersenen ‘vertalen’ op zo’n moment dan wat wij zelf
waarnemen
naar wat wij zelf zouden doen of zelf gevoeld zouden hebben in dezelfde
situatie. Omdat deze gebieden automatisch worden gestimuleerd, begrijpt
u de ander vaak niet bewust maar intuïtief. U ‘deelt’ hun emoties,
sensaties en acties. Wij onderzoeken dit soort ervaringen om de
empathische zenuwpaden en de afwijkingen daarvan beter te ontdekken.
Geen
gezichtsuitdrukking, geen emoties?
Als
we de
gevoelens en emoties van iemand anders begrijpen omdat we hun
gezichtsuitdrukkingen kunnen ‘delen’, wat gebeurt er dan binnen in
mensen die het Möbius Syndroom hebben?
Als er geen
(duidelijke)
gezichtsuitdrukking zijn, nemen de hersenen dan nog wel de informatie
van anderen op?
Worden de gezichtuitdrukking
van
anderen dan nog steeds
ervaren ?
Eerder
Moebius onderzoek
Er heeft
wat onderzoek plaats gevonden bij Moebius patienten, maar het merendeel
is gebaseerd op medische analyse, bijv. welke zenuwen zijn aangetast,
de mogelijke genetische factoren met als gevolg de fysieke
vergroeiingen. Er is zeer weinig onderzoek gedaan op emotioneel of
psychologisch gebied.
Empathie
onderzoek vanuit ons lab
Leden van onze groep heeft al aangetoond dat neuronen in de premotore
cortex van de aap
reageren op zowel het uitvoeren van eigen handbewegingen als op het
zien van een ander die gelijke handbewegingen maakt. Dit geldt zelfs
ook wanneer de handelingen van anderen slechts worden gehoord of
geraden. Deze neuronen blijken het zien van handelingen van de ander te
vertalen naar een voor de observeerder bekende taal: zijn of haar eigen
handelingen.
Deze
vertalingsactie creert een sterke en intuitieve link tussen
observereerder en de geobserveerde persoon. Onlangs hebben we
aangetoond dat analoog aan deze spiegelneuronen, het zien van iemands
walging activeert de voorste insula in voxels. Dit wordt ook
geactiveerd als bij de proefpersoon walging wordt opgewekt in de
scanner.
Wat we
willen bereiken met het Moebius Project
De
hoofddoelen van het onderzoek zijn het lokaliseren van hersengebieden
die betrokken zijn bij het herkennen van emoties van een ander via
gezichtsuitdrukingen. Wij zijn benieuwd of het nodig is om
gezichtsuitdrukkingen zelf te moeten uitvoeren om die uitdrukkingen van
anderen te begrijpen.
Wij hopen hierdoor te zorgen voor een beter begrip van het cognitieve
impact van
het Moebius syndroom en een aangeboren tweezijdige gezichtsverlamming.
Op zo'n manier willen we patienten helpen om te gaan met de uitdagingen
van hun
conditie welke wellicht nog niet zijn herkend.
Homepage
Wat is Moebius
& ATGV?
Waarom
dit onderzoek? Wie zoeken wij?
Wat houdt het in?
Hoe kan ik meedoen?
Contact
|
|
|
|
|
|
